Datum | 27 | februari | 2013

Lentekriebels

Waar blijft het voorjaar? Net als je denkt dat de winter eindelijk afscheid neemt, valt er nog eens een flink pak sneeuw! Het meteorologisch begin van de lente schijnt 1 maart te zijn, het astronomische begin valt dit jaar op 20 maart. Ja, ja, ik heb me voorbereid en ook wat gegoogled (grijns).

Zo’n pak sneeuw is leuk voor de kinderen, maar ik wil blaadjes aan de bomen zien of lekker in het voorjaarszonnetje zitten! En ben ik de enige? Als ik al die berichten op Facebook lees … echt niet!

Ik ben een voorjaar-fan, meer nog dan de zomer. Heerlijk als de vogels weer zingen en je de geur van bloesem kunt opsnuiven. En als de eerste voorjaarszon mijn gezicht verwarmt, kan ik daar zó intens van genieten. Lente buiten, lente in huis, lente op je vork. Weg boerenkool, weg dikke sokken en hallo terrasjes! Lente geeft alles een kleurinjectie, zelfs mijn schuur – want de lente geeft me energie waardoor ik die lang vergeten klusjes eindelijk weer eens oppak.

Wat ik van de lente vind? Je snapt ‘m denk ik wel: ik ben er klaar voor!

Datum | 23 | januari | 2013

Goede voornemens – 4 tips

Maar liefst vier op de vijf Nederlanders zijn deze maand aan goede voornemens begonnen. De meeste goede voornemens hebben betrekking op een gezonder leven; denk aan stoppen met roken, meer bewegen, minder drinken en minder eten. Ook populair zijn ‘minder druk maken’, ‘zuiniger leven’ en ‘beter voor mezelf opkomen’. (Bron: Volkskrant)

Maar al te vaak komt er weinig van deze goede voornemens terecht. Vandaag geef ik je 4 tips die je helpen je goede voornemen(s) vol te houden:

Tip 1: Niet te veel
Maak niet te veel goede voornemens. Beperk je tot maximaal 2 haalbare voornemens. Grotere kans op slagen en een nog grotere kans dat je daarna zo gemotiveerd en gesterkt bent om de volgende twee slechte gewoontes aan te pakken.

Tip 2: Risico management
Bedenk je vooraf hoe je bijvoorbeeld de verleiding tot (mee)roken kan weerstaan. Schrijf op je lijstje voorbeelden zoals ‘als mijn vrienden beginnen te roken, dan ga ik ….’ of ‘als mijn vriendin het sporten afzegt, ga ik alleen en vertrek direct’. Ook handig in dit kader: haal alle verleiding weg. Zo bereid je je voor op je zwaktes op een moment dat je nog sterk in je schoenen staat.

Tip 3: Aanpassen betekent niet dat je faalt
Als je plan niet goed werkt, pas het dan aan. Als drie keer in de week sporten praktisch gezien niet haalbaar blijkt, kies dan voor een andere tijd of voor twee keer in de week.

We zijn bijna bij de laatste tip. Maar ik hoorde je denken: wat zijn haar goede voornemens eigenlijk? Mijn goede voornemens hebben tot nu toe vooral betrekking op mijn werk. Die zijn relatief gemakkelijk te realiseren. Privé is een ander verhaal. Meer bewegen is er zo een. Als tekstschrijver zit je vaak urenlang op je krent achter de pc. Maar sportscholen, zo is wel gebleken, zijn niet mijn ding. Abonnementen liepen vaak uit op sponsoring. Misschien moet ik mijn voornemen niet ‘meer bewegen’ noemen, maar ‘minder zitten’? Ik ga maar eens aan de slag met de tips. Ik houd jullie op de hoogte en dat is dan gelijk mijn laatste tip:

Tip 4: Stel je omgeving op de hoogte van je goede voornemen
Maak er geen geheim van. Goede voornemens delen met anderen helpt. Zo kan je omgeving steun bieden.

Veel succes iedereen!

Datum | 15 | december | 2012

Die eeuwige zalm en cashewnoten

De feestdagen staan voor de deur. Tussen de bedrijven door, pieker ik me suf wat ik dit jaar zal doen met de kerst. Wat gaan we eten, thuis of buiten de deur, gaan we nog iets doen met de kinderen of blijven we lekker chill (ja, ik heb pubers) op de bank hangen?

Tijdens de boodschappen, betrap ik mezelf erop dat ik ongemerkt allerlei dingen in mijn kar duw, onder het mom van “handig voor de kerst”. Niet echt praktisch en het is elk jaar hetzelfde – in februari eet ik nog steeds kerstkransjes. Maar goed, ik sta dus in de rij bij de kassa en voor mij staan twee dames druk met elkaar te kletsen. Oké, oké, ik geef het toe, ik stond ongegeneerd mee te luisteren. “Wat zat er bij jou in het kerstpakket?” vroeg de brunette. “Eh, een kerstbrood, paté en oh ja natuurlijk die eeuwige zalm en cashewnoten”, antwoordde de roodharige. Ik voel wat irritatie opkomen. Niet omdat ik geen kerstpakket heb gekregen, maar omdat ik weet dat als werkgevers géén kerstpakket geven het ook niet goed is. Ik kon het niet nalaten en meng me in het gesprek: “als je het toch niks vindt, waarom breng je het dan niet naar de Voedselbank?” vraag ik. Het is even stil en beide dames kijken me aan. Dan begint de brunette te lachen en zegt: “dát is het beste idee dat ik sinds tijden heb gehoord!”.

Eenmaal thuis bedenk ik me dat dit inderdaad een heel goed idee is. Dus lieve mensen: heb je een kerstpakket gekregen of puilen je voorraadkastjes uit? Breng het naar de Voedselbank! Kijk voor meer informatie op de website van Stichting Voedselbank Limburg Zuid. Daar zie je ook wat ze (naast donaties natuurlijk) zoal nodig hebben. En nodig is het!

Ik vind het top dat Harrie Verweij en zijn vrouw zo door het vuur gaan voor de Voedselbank Limburg Zuid en wens hun en iedereen, hoe dan ook, heel fijne feestdagen.

Datum 8 | november | 2012

Mandy (2)

Al een tijdje is je pruik weg, wát een hoogtepunt was dat zeg! En wat mooi koppie! Ik ben er eerlijk gezegd een beetje jaloers op. Een kort pittig kapsel siert jouw gezicht en je straalt. Ik ben blij voor je. Maar ik ben ook boos, verschrikkelijk boos!

Je ziet er goed uit en twee tot drie keer per week werk je gemotiveerd aan je revalidatie. Alleen de mensen die jou heel goed kennen, zien de vermoeidheid die schuilgaat achter jouw schaterende lach. Een bedrijfsarts ziet dat niet. Nee, die ziet alleen de goedlachse en gemotiveerde Mandy, bedenkt zich vervolgens geen seconde en geeft aan dat je binnenkort wel weer aan het werk kunt. Paniek en angst! Dat is het enige waarvoor deze man heeft gezorgd. Je lichaam protesteert nog regelmatig en is echt nog niet klaar om aan de slag te gaan. Wat nu?

Nu Mandy, laat die (op zijn zachtst gezegd:) nare man maar voor wat hij is. Volg je eigen weg en ritme. Laat je vooral niets wijsmaken, die man is niet de enige arts op de wereld. Het allerbelangrijkste nu is je herstel, je gezin, je geluk en niet of en wanneer jij weer aan het werk kan. Werk én die bedrijfsarts? Allemaal bijzaak. Dus: let’s kick some ass en die van hem het eerst!

Dikke kus

Datum 5 | oktober | 2012

Ze zijn er weer… kinderpostzegels

Eindelijk kan ik eens uitslapen. Als ik me zaterdagochtend rond half negen nog eens omdraai wordt er aan gebeld. Ik probeer het te negeren. Maar dit is een aanhoudertje. Ik pak mijn badjas en strompel naar beneden. Ondertussen zit de schrik erin en allerlei rampscenario’s schieten door mijn hoofd. Snel knoop ik mijn badjas dicht en gluur door het kijkgat. Twee meisjes. Ik doe open en nog voordat ik hallo kan zeggen, duwt één meisje me een grote envelop onder mijn neus en de ander kakelt erop los. Ik kreun inwendig en probeer zo geïnteresseerd mogelijk te kijken.

Het gaat om kinderpostzegels. Weet jij het nog? Liep jij ook met die velletjes? Toen ik nog zo’n klein meisje was, wist ik het aan de deur langsgaan vaak handig te vermijden. Familieleden, kennissen van mijn ouders, eigenlijk iedereen die maar bij ons binnenliep werd voor een paar minuten van de buitenwereld afgesneden. Ik nam ze mee en toonde ze allerlei foto’s van kinderen die in de problemen zaten of geen veilige thuishaven kenden. Daarna speelde ik altijd mijn laatste troef uit. “Hoe zou jij het vinden als Nelleke in zo’n situatie zat?” vroeg ik dan bijvoorbeeld. Met een beetje mazzel perste ik er ook nog een traantje uit. Succes verzekerd. Kassa! Cashen! De velletjes vlogen de deur uit. Grijns …

Ik focus me weer op de meisjes en … verdomd! Eén laat me een plaatje zien van een jongetje, terwijl de ander begint over het zware leven van Antonio uit Nicaragua. Ze kon er nog véél meer over vertellen, maar daar had ik, met een eigen bedrijf en een gezin, vast en zeker geen tijd voor. Ik kan alles teruglezen op de website van kinderpostzegels. Wow, die hebben hun huiswerk gedaan! Wat zég ik, dat noemen we research. Respect! Daar kan ik geen nee tegen zeggen, toch?

Datum 7 | september | 2012

Collecte en politici

Deze week stond in het teken van de collecte voor KWF Kankerbestrijding. KWF zet zich in op het gebied van wetenschappelijk onderzoek, voorlichting, patiëntenondersteuning en fondsenwerving. Mooi.

Duizenden vrijwilligers gingen weer de straat op om te collecteren. Onder hen ook een aantal politici. Onder het mom van ‘euro’s in plaats van stemmen verzamelen’ verschenen ze aan de start van de collecteweek. Daarover wordt natuurlijk flink gecommuniceerd. PvdA-woordvoerder Plasterk twittert ‘Nu naar de opening van @kwf_nl, dus ik stap uit dit #kennisdebat’. Hoewel hij onderstreept dat hij met zijn inzet geen politieke bedoelingen heeft, zegt hij even later dat straks de focus weer op de campagne gericht is. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Aan de ene kant goed dat mensen (politici of niet) zich inzetten voor een goed doel, maar het komt wel héél goed uit zo vlak voor de verkiezingen. Begrijp me niet verkeerd hoor, Trigger Tekst steunt goede doelen en vermelden deze ook op onze website – het hele jaar door overigens. Nee, dan heb ik meer respect voor de collecterende, demissionair minister Schippers. Deze politica is het collecteren gewend, ze collecteert immers ook voor de Hartstichting. Fan van Sybrand Buma (CDA)? Je kunt je donatie a.s. zaterdag nog bij hem in de collectebus doen. Moet je wel even naar het Friese Drachten.

Het blijft een beetje dubbel, vind je niet? Maar ja, op deze manier wordt er wel lekker veel geld opgehaald. Want wie zegt er nu nee tegen die politici vergezeld van journalisten, fotografen en cameramensen? ( ;-)

Datum 16 | augustus | 2012

Alsof je nooit bent weggeweest

Je bent net terug van vakantie. Met een beetje geluk was het mooi weer, maar nu moet je weer aan het werk. Bij het eerste kopje koffie is er meestal nog wel tijd om wat bij te kletsen en na te mijmeren over je vakantie. Tegen half twaalf voelt het echter alsof je nooit bent weggeweest. Het liefst zou je je koffers weer inpakken en vertrekken. Herkenbaar? Voor veel mensen wel. Voor zelfs zoveel mensen, dat er een naam voor is: het post-vakantie-syndroom.

Vakantie wordt gezien als dé manier om stress los te laten. We hopen dan lekker 'bij te tanken' en er weer voor langere tijd tegenaan te kunnen. In de praktijk valt dat vies tegen. Het is ook allemaal wat: voordat je op vakantie gaat werk je je in het rond om alles af te krijgen, de eerste week van je vakantie snauw je iedereen af, de tweede week brengt de langverwachte ontspanning en in de derde week begin je je op te vreten over al het werk dat op je wacht. Misschien is een vierweekse vakantie de oplossing? Of helemaal geen vakantie? Wat mij betreft zijn dat geen opties. Maar ik heb wel de volgende tips bedacht:

• Niemand is onmisbaar, draag lopende zaken tijdig over.
• Begin niet op maandag maar op donderdag weer met werken, na twee dagen orde op zaken stellen heb je weer weekend om een beetje bij te komen.
• Plan belangrijke vergaderingen of afspraken pas in je tweede werkweek.
• Zet een leuke vakantiefoto op je bureau.
• Kook iets dat je aan de vakantie herinnert.
• Maak ’s avonds een lekker wandelingetje in plaats van op de bank te liggen.
• Ga pas op vakantie als iedereen geweest is.
• Boek, nog voordat je weer begint met werken, een weekendje weg – heb je iets om naar uit te kijken.

Gewoon toegeven aan het grote nagenieten dus. Maak paella, ontkurk die lekkere prosecco die je hebt meegenomen, schrijf je in voor een duikworkshop en geniet. Het leven is veel te leuk!

PS
Het grote nagenieten is natuurlijk ook in te zetten als je niet op vakantie bent geweest en eens op andere gedachten wilt komen. Denk aan datgene waaraan je veel plezier beleefde en kom in actie!

Datum 29 | juni | 2012

Wat zou ik doen met 10 miljoen?

Sinds tijden heb ik weer eens een staatslot gekocht. Het hangt op mijn magneetbord in de keuken. Ken je dat? Bezig met je huis, tuin, kinderen naar de middelbare school of erger, ze gaan studeren. Spaarpotjes slinken en ach ja, wat doe je dan? Je koopt een staatslot, want hoop doet leven. Ik kijk naar het lot en mijmer wat weg. Wat zou ik doen met 10 miljoen?

In gedachten begin ik wat dingen op te sommen:

•    nieuw huis met riante badkamer, luxe slaapkamer met inloopkast, een filmkamer, een mooi kantoor, landelijke tuin en onder het huis mijn privé zwembad;
•    geld opzij leggen voor studie en rijlessen voor mijn jongens;
•    een vakantie;
•    goede doelen kiezen;
•    elke week naar de kapper, masseur en schoonheidsspecialiste – correctie: elke week kómt de kapper, masseur en schoonheidsspecialiste.

Ik schiet in de lach en pak de krant van de tafel. Mijn oog valt op een artikel in de krant. “Wat is jouw doel?” staat er in vetgedrukte letters. Niks over de zin van het leven, maar over het kiezen van een goed doel. Je kunt een testje doen, lezen over de betrouwbaarheid van organisaties of zelf een goed doel oprichten. Net zoals Marcel met zijn Stichting SpotLeech – en dat zonder 10 miljoen te winnen! Tenminste, niet dat ik weet.

Bij mij staat het goede doel op een vierde plaats. Maakt dat Marcel een heilige en mij een egoïst? Welnee, het betekent dat ik mens ben. Een mens met dromen en één daarvan is een flinke smak geld te storten op de rekening van een goed doel. Ook mooi toch?

Datum 15 | juni | 2012

Schoonmaken

Uitspraak: ˈsxonmakə(n). Werkwoord: maakte schoon, heeft schoongemaakt. Betekenis: (iets) ontdoen van vuil en ongerechtigheden. Synoniem: reinigen.

Alles stapelt zich op. Was, strijkgoed, stof, kranten, tijdschriften, vlekken op de vloer, je badkamer die al een week geleden een grote beurt nodig had, oude kleren die weggebracht kunnen worden. Ken je dat? Telkens schuif je het voor je uit. Het wordt nog erger als je je zorgen maakt om iets of iemand. Dan is denken aan die stapel zelfs al te veel.

Laatst nog, vroeg iemand me hoe ik mijn gedachten verzet. Nou, dan ga ik schoonmaken, poetsen, soppen, opruimen. Niet met de Franse slag, maar grondig. Als een tornado door je huis.
Therapeutisch poetsen, noem ik dat. Uitputtend, maar doeltreffend. Je hoofd leeg, je huis schoon én de calorieën van die oranje tompoezen ook weer weggewerkt.

Als het af is, ben je moe, voldaan en tegelijkertijd een stuk energieker. Dus therapeutisch poetsen bestaat? Jazeker! Door met je handen bezig zijn, focus je je op iets anders in plaats van al die ingewikkelde gedachten. Moeite om jezelf bij elkaar te rapen en te beginnen? Snuffel dan even aan een allesreiniger. Onderzoek toont aan dat geur ons gedrag stuurt. Even een snufje allesreiniger - bij voorkeur op citroenbasis – en de schoonmaakkriebels komen als vanzelf.

Maar wat nu als je een hekel hebt aan schoonmaken? Ik kijk naar buiten en zie mijn man druk bezig in de tuin. Gisteren zijn de onderdelen van ons nieuwe tuinhuis binnengekomen. Met een bouwtekening en geconcentreerde blik, is ook hij zijn gedachten aan het verzetten. Wat je ook doet, schoonmaken of bouwen, of je het groots aanpakt of klein begint, het resultaat is hetzelfde. Niet denken, maar doen dus!

Datum 01 | juni | 2012

MS op je bord

Toen ik door Marcel werd gevraagd om columns voor de website van SpotLeech te schrijven, kreeg ik ineens een hoop op mijn bordje. Kanker en MS. Ja, wat kanker is dat weten we allemaal wel, maar MS – dat is toch een spierziekte? Dus niet.

Al surfend op het internet kom ik een kinderfolder tegen die me godzijdank in heldere, begrijpelijke taal uitlegt wat MS nu precies inhoudt. Gelijk aan het begin word ik nog eens met mijn neus op de feiten gedrukt: “Multiple sclerose is een spierziekte en iemand met MS zit altijd in een rolstoel. Dit zijn twee grote misverstanden over de ziekte multiple sclerose.” Maar wat is het dan wel?

Ik kan het zelf niet beter verwoorden, dus citeer ik even:
“Multiple sclerose is een ziekte van het centrale zenuwstelsel. Dit stelsel bestaat uit de hersenen, het ruggenmerg en alle zenuwen in je lichaam. Je hersenen werken als een soort computer. Klik op ‘arm omhoog’ en je arm zal omhoog gaan. Die opdracht gaat vanuit je hersenen via de zenuwen naar de spieren van je arm. Rondom de zenuwen zit een beschermlaag, deze heet ‘myeline’. Bij MS krijg je ontstekingen die deze beschermlaag beschadigen. Daardoor komende opdrachten van je hersenen niet altijd aan waar ze zijn moeten. Net als bij een tuinslang met gaatjes of bij een kapot snoer, verdwaalt de informatie onderweg. Je hersenen geven dan wel de opdracht ‘arm omhoog’, maar die opdracht komt helemaal niet aan, of niet op de goede plaats. Belangrijk is dat het probleem in de zenuwen zit en niet in de spieren; MS is dus geen spierziekte. De ontstekingen in de myeline, de beschermlaag van de zenuwen, kunnen weer genezen. Maar op die plekken ontstaan wel littekens. Deze zijn veel harder dan normaal, waardoor de zenuwen niet meer helemaal goed werken. Die verharding - dooreen litteken - heet sclerose. Multiple betekent ‘veel’. Multiple sclerose betekent dus ‘veel verhardingen’. Er zijn veel ‘harde plekken’ in de zenuwbanen. De informatie die door de zenuwbanen naar de spieren toe moet, raakt door die harde plekken de weg kwijt.” (Bron: MS – Zo zit dat, MS Research)

Ik probeer me voor te stellen wat het zou betekenen als ík MS zou hebben. Zou ik dan nog gewoon kunnen schrijven? Zou ik het accepteren als ik niet meer zou herstellen? Zou ik hopen op een baanbrekend onderzoek of een mega-goed medicijn? Hoe zou mijn omgeving reageren? Food for thought dus en hoewel ik dol ben op food (zoervlesjh is mijn lievelingsgerecht), schuif ik dit bordje eigenlijk liever aan de kant. Verder lezend zie ik dat de klachten bij MS uiteenlopend en onvoorspelbaar zijn. Hoe dat komt weten ze (de wetenschappers) eigenlijk niet precies. Daarvoor zijn meer testen en onderzoeken nodig.

Hoog tijd dus om MS op de kaart te zetten en het bordje niet langer aan de kant te schuiven.

Steun daarom Spotleech en daarmee MS Research Zuid-Limburg. Ik zeg: doen!

Datum 18 | mei | 2012

Ode aan Mandy

Mandy is een jonge vrouw en getrouwd met Jack. Samen hebben ze een zoon en een eigen bedrijf. Zo op het oog niks bijzonders. En toch is ze bijzonder, Mandy.

Ze heeft Hodgkin, een vorm van kanker die uitgaat van het lymfestelsel. Niet dat je er iets van ziet hoor. Onlangs nog, bij een verjaardagsfeestje van een vriendin, was de verbazing groot toen iemand ervan hoorde. “Wáát? Nee, onmogelijk, ze ziet er top uit!” en die mening deel ik vanuit de grond van mijn hart. Het woord top is sowieso sprekend voor Mandy. Ze is positief, vrolijk en oersterk. Natuurlijk heeft ze ook haar slechte dagen. Dan is ze brak en komt ze maar moeilijk haar bed uit. Of wat te denken van die dagen waarop ze haar ondernemingslust moet bekopen met een terugval. Maar het weerhoudt Mandy er niet van om (positief) naar de toekomst te kijken. Een topper dus!

We leerden elkaar kennen toen onze kinderen nog klein waren. Ze gingen naar dezelfde gastouder en regelmatig kletsten we over van alles en nog wat. Na een paar jaar gingen mijn twee kinderen naar de basisschool en zagen we elkaar niet meer zo vaak. Behalve een praatje bij de plaatselijke kaasboer of schaterlachen tijdens een reünie van de gastkinderen, verloren we elkaar wat uit het oog. Totdat ze me het vertelde. Ze zat in de auto, midden op een plein, met de motor draaiend. Ik gaf haar zo goed als ik kon een knuffel en we spraken af snel een bakkie te doen. Op de automatische piloot deed ik mijn boodschappen, kookte, at met mijn gezin en alles leek normaal. Ik begreep mezelf niet. Waarom heb ik haar niet uit die auto getrokken om haar een échte knuffel te geven?  ’s Avonds stuurde ik haar een bericht en vanaf dat moment bloeide onze vriendschap weer op. Het kan raar lopen in het leven.

Diep respect heb ik voor je, Mandy. Geen idee hoe ik zou reageren en mijn leven zou invullen. Hopelijk kom ik er nooit achter, maar mocht het me overkomen, dan ben jij mijn grote voorbeeld. Je hebt net je laatste kuur gehad en binnenkort ga je opnieuw onder de scan om een week later de uitslag te krijgen. Even zo goed is de zomervakantie al geboekt. Jullie gaan een paar weken naar Corsica. Zou toch geweldig zijn als je voor je vakantie goed nieuws krijgt?
Lieve Mandy, je bent een kei, een topper en een prachtige vrouw. Ik verlies je niet meer uit het oog.
Hopelijk sta jij, net als onze vriendschap, straks weer helemaal in bloei!

Kus,
Gabriëlle

Datum 04 | mei | 2012

Bukken!

Wat doe jij als er aangebeld wordt en je de collectebus hoort rammelen?
o    je bukt om niet gespot te worden
o    je wist dat ze deze week zouden collecteren en had al wat kleingeld apart gehouden
o    je doet open en trekt royaal je portemonnee
o    je doet open maar geeft niets want je doet niet aan goede doelen

Ik hoor je denken. Je wilt weten wat ík heb ingevuld. Eerlijk? Door de jaren heen, kom ik eigenlijk wel voor alle antwoorden in aanmerking. Ja hoor, ik heb weleens gebukt. Later, met de komst van twee kleine luidruchtige boeven, ging die vlieger niet meer op: “Ma-ham, er staat iemand met een collectebus voor de deur!” Of erger: “Je hoeft niet te bukken, mam. Ze hebben je al gezien!”.  Ja, ik maakte destijds de reputatie van een Hollènder in Limburg meer dan waar.

Wat is er veranderd? Nee, na ruim twintig jaar, spreek ik nog steeds geen dialect (wat je volgens mij als Hollander ook niet moet proberen ;-). Ik ben nog steeds van oorsprong een Hollander maar met het hart in Limburg. Wat is er dan wél veranderd?

Zoals bij veel mensen komt er een moment in je leven waarop je geconfronteerd wordt met een enge ziekte bij een vriend of met een zusje die afhankelijk is van de voedselbank. Als de ziekte van je vriend niet genezen kan worden omdat er geen geld meer is voor verder onderzoek, komt het belang van doneren ineens heel dichtbij. Als de bevoorrading van voedselbanken terugloopt en subsidies worden ingetrokken, krijg je in de gaten wat jouw donatie kan betekenen.

Eigenlijk idioot dat er eerst iets in je directe omgeving moet gebeuren voordat je gaat doneren. Soms is het dan al te laat. Daarom geef ik nu al jaren altijd iets bij elke collecte en steun ik via mijn tekstbureau goede doelen door donaties of zoals bij SpotLeech door het schrijven van een column.

En jij? Op wie wacht jij?

• Next >