Column Lon Cimmermans
Datum 06 | juli | 2012
Andalusië
Liggend aan het zwembad van ons hotel, kijk ik de eerste dagen altijd even de kat uit de boom. Katten overigens genoeg in Spanje. Maar dat bedoel ik niet. Ik kijk om mij heen om in te kunnen schatten of ik met ingehouden buikspieren of met een meer ontspannen tred naar het zwembad kan lopen.
Het is nog vroeg in het seizoen, veel senioren van rond de 75 of nog ouder. Ik constateer dat we de gemiddelde leeftijd direct omlaag halen door ons verblijf.
Kijkend naar elkaar vraagt mijn vrouw grinnikend wie van ons tweeën vandaag de mantelzorg regelt. Zwemmen doe ik zo stil mogelijk om te voorkomen dat ik de orde verstoor.
Tweede week. Gelukkig, er arriveren enkele jonge gezinnen met kleine kinderen waardoor er wat gezellig leven in de brouwerij komt. Stilletjes zwemmen, hoeft niet meer.
Wat later, zittend op een terras met een ijskoud glas rosé, bedenken we dat we best wel respect hebben voor al die oudjes, die gewoon in zwembroek of bikini inclusief petje of strohoedje, zonder enig voorbehoud over een buikje meer of minder, zich overgeven aan het dolce far niente, het zalige nietsdoen. Kunnen wij jonkies allemaal nog wat van leren. Genieten van het klimaat, elkaar en van het zonnetje. Carpe diem, maar dan wel op een heerlijke plek. Leeftijd speelt hierin dus geen enkele rol.
Zal ik met een glimlach aan terugdenken als ik weer thuis ben. Met het voornemen om dit later ook zo te doen.
Datum 08 | juni | 2012
Zon
Zittend aan mijn bureau en naar buiten starend, (als ik over mijn beeldscherm kijk lukt dat) kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat het weer ook in een crisis is beland. Zomer waar blijf je? Alles ziet er toch anders uit als de zon schijnt… Dat is ook de vraag die ik mijzelf stel als ik deze column schrijf. Spotleech steunt goede doelen en dat is maar goed ook. Goede doelen hebben in veel gevallen te maken met de minder zonnige kanten van het leven. Dit wil niet zeggen dat zieke mensen geen zonnetje in huis kunnen zijn. Vaak is het optimisme en positieve levensinstelling van deze mensen iets waarvan menigeen nog iets kan leren.
Moet een column op Spotleech dan altijd met de goede doelen te maken hebben? Ik denk van niet. Een positief geluid, een leuke anekdote of zomaar een stukje positieve gedachten op papier zetten, dat is wat ik vanaf nu wil doen. Weg met de crisisgedachte en opzij met die grijze wolken!
Zo was ik laatst op kraamvisite waarbij de net geboren dame heerlijk slapend in de armen van moeder bekeken wordt door het twee jaar oudere broertje. Mama zegt “kijk wat ligt ze lekker stil te slapen” waarop het broertje zegt “tja batterijen zijn op”. Net op dat moment geeft de jongedame in kwestie een pruttelend geluid waarop het broertje antwoord "Ah, doet ’t weer”.
Kinderlijke eenvoud die zorgt voor een glimlach toch?.....
Datum 25 | mei | 2012
900 miljoen leden, geen vrienden, want dat is bij Facebook iets anders. Overigens nooit geweten dat je zoveel vrienden kunt hebben. Bij mij thuis zit regelmatig iedereen “op Facebook”. De gemiddelde tijd die mensen per dag op Facebook doorbrengen zou 26 minuten zijn. 26 minuten? Dan zijn wij geen gemiddelde gebruiker. Als je ziet wat mensen zoal met hun Facebook vrienden delen, dan vraag ik mij af wat de meerwaarde is van het bericht dat iemand “zodadelijk een boodschap gaat doen”. Ik krijg hier verschillende beelden bij…
Er wordt vaak maar iets geroepen (getypt), snel en vol met typevauten. Het lijkt alsof social media, daar valt Facebook tenslotte onder, belangrijker worden dan echte menselijke contacten. Hoeveel vrienden kun je aan?
En toch zit hier gek genoeg ook weer een kracht. Mensen die door een beperking of ziekte minder mobiel zijn en dus in een sociaal isolement dreigen te raken, kunnen door middel van Facebook juist wel contact houden met hun omgeving. En of dit nu veel of weinig “vienden” zijn maak dan weinig verschil. Je blijft zo wel op de hoogte van onderwerpen die spelen en je kunt er actief op reageren. Juist voor deze doelgroep zijn social media denk ik een geweldige uitkomst. Zelf ben ik bezig met een opdracht bij een zorginstelling. Hier wonen en werken mensen met een lichamelijke en/of geestelijke beperking. Al schrijvend aan deze column neem ik mij voor, eens goed na te vragen of en op welke wijze deze bewoners met social media omgaan. Ik houd jullie op de hoogte.
Datum 11 | mei | 2012
Een sigaar uit eigen doos.
Ik krijg regelmatig vragen voor bijdragen, in welke vorm dan ook voor goede doelen. Als ondernemer moet je hier – hoe vervelend ook – selectief in zijn. Bij die vragen zat er recent een, waar ik geen nee op wilde zeggen.
Als Spotleech je vraagt voor het schrijven van een column, dan zijn er meerdere redenen om hier positief tegenover te staan.
• De goede doelen van Spotleech zijn iets minder bekend dan die van de grote organisaties, maar verdienen zeker zoveel aandacht.
• Marcel doet dit als initiatiefnemer geheel belangeloos.
• Door onder andere op deze wijze een bijdrage te mogen leveren aan de resultaten van Spotleech, geef ik invulling aan mijn ideeën over verantwoord ondernemen.
• Ik heb regelmatig een grote mond en heb over veel zaken een mening. Die komt nu wellicht ten goede aan Spotleech.
Maatschappelijk verantwoord ondernemen, is meer dan op regelmatige basis doneren aan goede doelen. Selectief zijn en vooral de kleinere stichtingen van support voorzien is belangrijk.
Juist kleinere stichtingen worstelen met het vinden van de juiste kanalen om subsidies of donaties te bemachtigen of kampen met “personeelsgebrek” in de vorm van competente bestuursleden, hoe goed het zittende stichtingsbestuur ook zijn best doet. Hier is ruimte en behoefte aan professionele ondersteuning. Dit geldt overigens niet voor Spotleech….
Toch zijn het juist die kleine initiatieven die er uit springen als het gaat om de donaties in zijn geheel direct bij de betrokken organisaties of personen terecht te laten komen. Ik denk dat de effectiviteit per gedoneerde euro vele malen groter is dan die van de grote broers of zussen.
En daar zit nou juist het verschil. Deze efficiency zou voor iedereen die echt met de doelstellingen van een goed doel begaan is, een reden moeten zijn om juist aan deze stichtingen te doneren.
Tegen dit gevoel van toegevoegde waarde kan geen loterij of auto op.
Tenminste, ik zou het niet kunnen. Euro’s doneren (lees loten kopen) voor het goede doel, een auto winnen en dan hiermee rondrijden. Ik zou continue denken dat de aanschafwaarde direct in mindering is gebracht op de uitkering aan het goede doel en dat ik rond rijd in een “sigaar uit eigen doos”. En zoals iedereen wel weet; Roken is schadelijk voor uw gezondheid.
