een super leven...

• Op de eerste plaats geweldig dat je aan dit interview voor spotleech.nl wilt meewerken, echt super bedankt. Kan je uitleggen waarom jij je medewerking hieraan verleent?

Ik hoop dat mensen met een beperking veel zullen gaan bewegen/sporten en door mijn verhaal te vertellen hoop ik dat ik mensen met een beperking over een drempel kan helpen. Zelfs met een beperking/handicap is er nog zoveel mogelijk in het leven. En natuurlijk vind ik het ook super dat anderen zich voor goede doelen inzetten, zoals jij voor multiple sclerose en kanker.

• Ik las op jouw website dat je op je 23e plotseling in een rolstoel terecht bent gekomen. Wat deed je tot die tijd, studeerde je nog of was je reeds aan het werk?

Ik studeerde Ergotherapie en zat in het tweede jaar van de opleiding.

• En toen een fatale val op de schaatsbaan met ernstige complicaties tot gevolg waardoor je uiteindelijk met een dwarslaesie in een rolstoel raakt. Wat gebeurt er op zo’n moment met je?

Natuurlijk val je eerst in een zwart gat en lijkt het heel onwerkelijk wat er gebeurt. Ik heb in totaal bijna anderhalf jaar in ziekenhuis en revalidatiecentrum doorgebracht. Dat was af en toe een heel heftige tijd. Gelukkig blijf ik niet heel lang in de put en zie ik ook altijd weer een lichtpuntje. Zeker omdat ik vóór die tijd een heel fanatieke sporter was wist ik dat ik weer aan sport wilde doen. In het revalidatiecentrum heb ik al basketbal, badminton, tafeltennis en uiteindelijk tennis gespeeld.

• Er zijn mensen die vanaf hun geboorte in een rolstoel zitten, verschrikkelijk gewoon. Echter jij hebt ook nog eens ervaren hoe het is om alles te kunnen doen, te kunnen lopen etc. Maakt dit het allemaal nog eens extra moeilijk voor jou?

Ik denk dat het voor iedereen moeilijk is maar ik weet inderdaad wat het is om over het strand te rennen en de zee in te duiken. Om maar eens iets te noemen wat ik echt niet meer kan maar soms wel nog enorm mis. Maar aan de andere kant heb nu ook wel een heel spannend en uitdagend leven . Natuurlijk heb ik soms nog wel eens moeilijke momenten maar dat zijn er gelukkig niet zo heel veel.

• Van jongs af aan was je een echte sportfanaat. Je deed behalve tennis ook aan wielrennen, windsurfen en marathonschaatsen. Dan overkomt je een ongeval met verschrikkelijke gevolgen. Op welk moment besloot je om aan rolstoeltennis te gaan doen?

Eigenlijk was dat al heel snel. In het revalidatiecentrum had ik een erg sportieve kamergenoot die ook veel aan tennis had gedaan. Op een bepaald moment zagen we rolstoeltennis op tv en “fantaseerden” we dat we samen de wereld over zouden reizen en naar de Paralympics zouden gaan. Samen zijn we op de tennisbaan die achter het revalidatiecentrum lag gaan spelen maar dat ging natuurlijk voor geen meter . Voor mij is die “fantasie” werkelijkheid geworden want tijdens de Paralympics In 2000 in Sydney speelde ik de finale voor een uitverkocht stadion.

• Had je van tevoren durven denken dat je tot de wereldtop van het rolstoeltennis zou gaan behoren?

Tja, Ik ben wel iemand, als ik ergens voor ga dan ga ik ook voor 100% en dan wil ik ook echt tot de beste behoren. Mijn grote voordeel was natuurlijk ook wel dat ik al 10 jaar valide tennis had gespeeld. Maar ik had natuurlijk nooit gedacht dat ik bijna 20 jaar later nog in de top van het rolstoeltennis zou meedraaien. Een paar jaar geleden ben ik ook begonnen met zit-skiën en ook daar ben ik bloed fanatiek in. Dan wil ik wederom de beste zijn maar natuurlijk gaat tennis ten alle tijden voor.

• Je bent dus een fulltime (rolstoel)tennisster, betekent dit dat je hiermee je boterham kunt verdienen?

Als je een A status hebt van het NOC-NSF dan krijg je een minimum loon om fulltime te kunnen sporten. De reis en verblijfkosten moet je allemaal zelf betalen dus daar heb je sponsoren voor nodig. Gelukkig kan ik al jaren rekenen op de steun van mijn hoofdsponsor SGL en ook DSM ondersteunt mij al enige tijd. Wij krijgen ook wel wat prijzengeld maar dat is absoluut veel te weinig om je onkosten van te kunnen betalen.

• Momenteel staan er vijf Nederlandse dames in de top 10 van de ITF wereldranking. Hoe komt het dat er in Nederland zoveel goede rolstoeltennissters zijn?

Tja dat vraagt de rest van de wereld zich ook geregeld af. Nederland is natuurlijk erg klein dus wij kunnen makkelijker met elkaar trainen en maken elkaar daardoor ook beter. Verder is het zo geregeld dat je een sportrolstoel vergoed krijgt op het moment dat je gehandicapt bent en een rolstoelsport wilt gaan doen. Dat maakt de drempel ook een stukje lager om te beginnen en er zijn veel demo’s en clinics om rolstoeltennis bekender te maken. Dit doe ik zelf ook geregeld en zo hoop je meer mensen met een handicap enthousiast te maken om te gaan sporten/bewegen.

• Zelfs tijdens je huidige tenniscarrière heb je te maken met enorme tegenslagen. Gaat wellicht daar je boek met de titel “terugslaan bij tegenslag” over?

Het boek gaat eigenlijk over alle tegenslagen die ik in mijn leven heb gehad. Bij mij lagen die vooral op het medische vlak. Ik ben geboren met een heupafwijking (ziekte van Perthes) en tot mijn 16e levensjaar ben daar zo’n 12 keer aan geopereerd, inclusief een beenverlenging die twee jaar heeft geduurd. Toen ik op mijn 23e voorgoed in de rolstoel kwam was dat natuurlijk heel bizar omdat ik eigenlijk al die operaties heb moeten ondergaan om juist weer beter te kunnen lopen.

• Waar vind je de kracht om zo positief te blijven en over zo’n doorzettingsvermogen te bezitten?

Ik denk wel dat ik dat als kind al had. Als ik iets wilde, wilde ik het ook echt en bleef ik ervoor gaan tot ik het kon. En als je om je heen kijkt en mensen ziet die er nog veel erger aan toe zijn, dan vind ik soms dat ik nog geluk heb gehad . Ik heb heel veel tegenslagen gehad en nog steeds heb ik medisch gezien best wel wat pech, maar ik heb ook een geweldige partner en een super leven en daar ben ik ook heel dankbaar voor.

• Als ik het goed heb, kreeg je ook problemen met je hart en ben je daar twee keer aan geopereerd. Wil je vertellen wat er aan de hand was?

Ik heb in 2004 in Australië een hartstilstand gehad en ben in Australië geopereerd. Er bleek dat ik WPW (syndroom Wolff Parkinson White ) had, een hartafwijking die bij sporters nog al eens fataal kan zijn. Helaas kreeg ik tijdens de Paralympics in Athene in 2004 weer problemen met mijn hart waardoor ik naar huis moest en in het ziekenhuis lag op het moment dat mijn teamgenoten bij de openingsceremonie waren. Op dat moment was het missen van de spelen het ergste wat mij op dat moment kon gebeuren. Daarna ben ik wel als een gek gaan trainen want ik wilde perse goud op de spelen van Beijing om zo een heel vervelend hoofdstuk in mijn leven af te kunnen sluiten. En toen dat goud om mijn nek werd gehangen was dat wel als een droom die werkelijkheid werd. Het tweede probleem met mijn hart had trouwens niets te maken met de eerste keer eerder dat jaar in Australië. De cardioloog zei “de kans om de staatsloterij te winnen is groter dan twee keer in een jaar deze problemen met je hart te krijgen".

• Volgens mij heb je alles gewonnen wat er te winnen valt. Wereldkampioen, Olympisch kampioen in Beijing, verschillende grandslam titels en meerdere keren Sportvrouw van Limburg. Een imposante erelijst mag ik wel zeggen. Of ontbreekt er naar je gevoel nog iets op?

Wat mij betreft wil ik alles nog wel een keer winnen. Zeker die gouden medaille was als een droom die werkelijkheid werd. De drive om te winnen is er absoluut nog en mijn honger naar de bal is nog niet gestild.

• Hoelang denk je zelf nog op het hoogste niveau te kunnen meedraaien?

Ik word dit jaar 42 dus ben absoluut een van de oudere in het circuit, maar zolang ik het nog zo leuk vind en het nog zo goed gaat denk ik nog niet aan stoppen. Fysiek wordt het natuurlijk wel steeds zwaarder. Ook vind ik het soms moeilijk worden dat ik zo veel van huis ben en bijna altijd moet ontbreken bij belangrijke gebeurtenissen van vrienden en bekenden.

• Ik schaam me nogal Sharon maar eerlijk gezegd weet ik niet of jij naar London gaat dit jaar? Ik ga ervan uit dat je gaat dus zou ik je graag willen vragen wat je doel is, ga je voor een finaleplaats?

Op 21 mei weten we wie er naar London gaan want we kwalificeren ons met zijn vijven en er zijn maar vier plaatsen. Voor mij is meedoen niet belangrijker dan winnen, dus dan ga ik voor goud!!

• Het kan niet anders dan dat je een team om je heen moet hebben die je begeleiden. Wie zitten er zoal in zo’n team en wat betekenen zij voor jou?

Ik heb inderdaad een heel begeleidingsteam waar ik nauw mee samenwerk. Mike Simon tenniscoach, Martin Oonk tenniscoach, Rian Dekker manueel fysiotherapeut en stabiliteits/krachttrainer. Marcel Witte sportfysiotherapeut en krachttrainer, Anouk Geenen mentale training
Voor mij is het heel belangrijk dat ik me goed voel bij de mensen waar ik mee samenwerk en dat ik ze volledig vertrouw. En dat ze er voor me zijn als ik ze nodig heb.

• Misschien wil je er liever nog niet aan denken maar hoe gaat je leven er na je tenniscarrière uitzien?

Ik heb naast mijn tennissen zoveel leuke bezigheden waar ik nu soms te weinig tijd voor heb. Zo zat ik de afgelopen 8 jaar in de raad van toezicht van het huis voor de sport. Ik ben commissielid werkgroep rolstoeltennis, voorzitter van de stichting support rolstoeltennis, vanuit mijn achtergrond als ergotherapeute adviseer ik op het gebied van wetgeving en aanmeten (sport) rolstoelen. Ik geef regelmatig presentaties  En dan geef ik ook nog geregeld demo’s en clinics om mensen met een beperking te motiveren om aan sport te gaan doen. Verder ben ik ook betrokken bij het nieuwe centrum voor aangepast sporten de Haamen in Beek. Genoeg bezigheden dus maar wel allemaal op een of andere manier met sport te maken want daar ligt toch mijn hart.

• Ik zet me sinds enkele maanden in voor twee goede doelen op het gebied van Multiple Sclerose en Kanker. Heb jij misschien ook iets met deze doelen of wellicht met een ander doel?

Ik word regelmatig gevraagd als ambassadrice voor diverse doelen. Op het moment dat ik ja zeg wil ik ook zeker weten dat ik een “klik” heb met het doel waar ik ambassadrice van wordt. Ook houd ik dit zeer beperkt omdat ik ook vind dat als ik toezeg, ik ook tijd vrij moet maken om als ambassadeur voor dit doel op te treden. Ik ben jaren geleden ambassadrice geworden van de vrijwilligerscentrale. De sport kan niet zonder het werk van vrijwilligers. Toen ik zelf ging nadenken, bleek dat ik zelf ook veel vrijwilligerswerk doe.

• Om mijn website en doelen te promoten, vraag ik bekenden in de regio om deel te nemen aan deze interviews. Op deze manier maak ik als het ware van jullie bekendheid gebruik, vind je dat gepermitteerd?

Als ik het niet gepermitteerd had gevonden dan had ik waarschijnlijk nee gezegd tegen dit interview.

• Graag wil ik je enorm bedanken voor je deelname en wens je veel succes verder met je carrière maar ook de periode daarna. Heb je misschien nog een mooie oneliner of favoriete uitspraak voor ons?

WISH IT! DREAM IT! DO IT!

Info Sharon Walraven: website Sharon Walraven

• Next >